Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η σκέψη της κυβέρνησης να πραγματοποιήσει δημοψηφίσματα είναι μια σωστή πρόταση και προς τη σωστή κατεύθυνση. Η οποία, ωστόσο, όπως όλες οι αποφάσεις της κυβέρνησης, έρχεται με καθυστέρηση.
Η κυβέρνηση έχει χάσει προ πολλού το λαϊκό έρεισμα και τη νομιμοποίησή της -για τούτο δεν υπάρχει αμφιβολία. Με άλλο πρόγραμμα εξελέγη και με άλλες υποσχέσεις, σε σχέση με όσα πραγματοποιεί. Η κυβέρνηση αρνείται μετ’ επιτάσεως να πάει σε πρόωρες εκλογές θεωρώντας πως θα οδηγήσουν σε χρεοκοπία τη χώρα (λες και μπορεί να αποφευχθεί). Παραμένει λοιπόν μία νόθα κυβέρνηση ως εκ τούτου, η μοναδική της ευκαιρία να αποκτήσει νομιμοποίηση, η διεξαγωγή δημοψηφίσματος, είναι εκ των ων ουκ άνευ.
Υπάρχουν πολλοί που αντιδρούν σε αυτό το ενδεχόμενο και από τον χώρο της πολιτικής και από τον χώρο της (δημοσιογραφικής και άλλης) ελίτ. Καμία έκπληξη δεν μας προκαλεί κάτι τέτοιο. Ο φόβος ότι οι έλληνες πολίτες ίσως επιλέξουν κάτι που θα είναι έξω από τις επιδιώξεις τους κυριαρχεί.
Πέρα από τα παραπάνω, υπάρχουν δύο ζητήματα…
Το πότε θα γίνει είναι το ένα. Γιατί, αν γίνει, πρέπει να γίνει τώρα, άμεσα! Πριν γίνουν τα «κουρέματα», πριν επέλθουν οι χρεοκοπίες (επιλεκτικές, ελεγχόμενες, ανεξέλεγκτες κ.λπ). Πρέπει, δε, να γίνει άμεσα για λόγους τυπικούς. Αμα έχουμε χρεοκοπήσει τι είδους διάλογος να γίνει και πάνω σε τι θα ψηφίσουμε, αφού όλα θα έχουν κριθεί. Αλλά και για λόγους ουσίας και δημοκρατίας επειδή η ιστορικότητα των στιγμών ξεπερνά την ευθύνη μιας παραπαίουσας κυβέρνησης, η οποία στηρίζεται μονάχα στα εκβιαστικά διλήμματα που θέτει κάθε τρεις μήνες προς τους βουλευτές της και προς τους πολίτες. Βρισκόμαστε ενώπιον στιγμών που θα χαρακτηρίσουν τη ζωή των μελλοντικών γενεών και οι όποιες αποφάσεις υποθηκεύουν και επηρεάζουν το μέλλον ολόκληρης της χώρας. Είναι θεμελιώδους σπουδαιότητας και κομβικής σημασίας όλα αυτά για να μην έχει άποψη ο λαός επ’ αυτού.
Το δεύτερο ζήτημα αφορά το ερώτημα που θα τεθεί. Πρέπει να είναι απλό, ξεκάθαρο και όχι σύνθετο. Να μην έχει περικοκλάδες και να μην θέτει ζητήματα που απευθύνονται στο θυμικό των Ελλήνων και να μην κινδυνολογούν. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, το ερώτημα ένα είναι στο στυλ: «Θέλετε να πάρουμε αυτά τα μέτρα για να μην ξαναγυρίσουμε στη δραχμή;», ή στο στιλ «ευρώ ή δραχμή;». Αλλιώς είναι να τεθεί ένα ερώτημα του τύπου «είστε υπέρ ή κατά των σκληρών δημοσιονομικών μέτρων;» από ένα ερώτημα του τύπου «σκληρά δημοσιονομικά μέτρα ή χρεοκοπία;».
Ένα δημοψήφισμα για να είναι πραγματικά δημοκρατικό, ελεύθερο και ανόθευτο δεν αρκεί να υπάρχει μια εγκαθιδρυμένη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Απαιτείται να υπάρχει μια ολοκληρωμένη ενημέρωση και σφαιρική πληροφόρηση από τα μ.μ.ε αλλά και κάτι άλλο, να αποφασίζουν όλοι οι πολίτες σε ισότιμη βάση.
Θα περιμένουμε, λοιπόν, να δούμε την στόχευση της κυβέρνησης και φυσικά θα επανέλθουμε…
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου